ΟΜΙΛΙΑ ΧΑΡΗ ΤΖΑΛΑ ΣΕ ΗΜΕΡΙΔΑ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ ( 29/05/2019)

In ΝΕΑ by traditional boats

Παρέμβαση του Χάρη Τζάλα σε εκδήλωση στο Πολυτεχνείο Αθηνών σχετική με το παραδοσιακό ξύλινο σκάφος

Σε όσα ακούστηκαν για την ανάγκη προστασίας του Ελληνικού παραδοσιακού ξύλινου σκάφους και την έλλειψη κινήτρων για την διατήρηση του επιτρέψετε μου να προσθέσω τα παρακάτω. Στην Ελλάδα δυστυχώς ότι έχει σχέση με την ναυτική μας παράδοση δεν έτυχε ποτέ της κατάλληλης μέριμνας και προστασίας. Υπερηφανευόμαστε ότι είμαστε ναυτικός λαός και πράγματι η Ελλάδα χρωστά πολλά στην τέχνη του ναυτικού και του καραβομαραγκού. Ο ελληνικός πολιτισμός που με τόσο ζήλο προστατεύουμε κάθε ορατό του ίχνος μεταφέρθηκε στα πέρατα του τότε γνωστού κόσμου με καράβια. Και το ότι ο Ελληνικός εμπορικός στόλος είναι σήμερα ο μεγαλύτερος στον κόσμο δεν το χρωστάμε μόνο στην καπατσοσύνη των Ελλήνων εφοπλιστών αλλά προπαντός στην μακρότατη και άρρηκτη αλυσίδα ναυτοσύνης που πάει πίσω στα βάθη των αιώνων. Η Ελλάδα ακουμπά στη Θάλασσα.

Για τα λάθη και για την περιφρόνηση της ναυτοσύνης μας τι να πρωτοθυμηθώ ! Την «τιμητική» βύθιση του θρυλικού «Άρη», με κανονιοβολισμό, στην Ψυτάλλεια κατά τον εορτασμό των 100 χρόνων της Εθνεγερσίας; Την απαράδεκτη κατάσταση του «Ευγένιου Ευγενίδη», του αιωνόβιου εκπαιδευτικού ιστιοφόρου του Εμπορικού μας Ναυτικού, που παροπλίστηκε το 1985 και στην συνέχεια εγκαταλείφθηκε, λεηλατήθηκε και του αφαιρέσανε ακόμα και την μηχανή; Το «Κυρήνεια ΙΙ» το ακριβές ομοίωμα αρχαίου Ελληνικού εμπορικού πλοίου, μετά τα πειραματικά του ταξίδια στο Αιγαίο και την Κύπρο — που αποτελούν την σημαντικότερη προσπάθεια ναυτικής πειραματικής αρχαιολογίας στην Μεσόγειο —στεγάστηκε στο Μουσείο «Θάλασσα» στην Αγία Νάπα της Κύπρου γιατί η Ελλάδα δεν του διέθεσε κανένα χώρο για μόνιμη έκθεση. Η το υπεραιωνόβιο «Θαλής ο Μιλήσιος», το αρχαιότερο στον κόσμο «καλωδιακό πλοίο» που ήταν έτοιμο να διαλυθεί από την ΟΤΕ για παλιοσίδερα και διασώθηκε την τελευταία στιγμή χάρη στην παρέμβαση του αείμνηστου πλοιάρχου Τάσσου Τζαμτζή –τότε Γενικού Γραμματέα του Ναυτικού Μουσείου Ελλάδος – και του εφοπλιστή Γιώργου Δρακόπουλου;

Θα μπορούσα να μιλήσω για ώρες απαριθμώντας τις απαράδεκτες συμπεριφορές, και την περιφρόνηση που τυγχάνει η ναυτική μας παράδοση. Θα σταθώ στην χειρότερη, την εγκληματική συμπεριφορά τις πολιτείας που τα τελευταία χρόνια απαιτεί τον βάρβαρο τεμαχισμό των ξύλινων αλιευτικών προκειμένου να δανειοδοτηθούν νέα σύγχρονα. Ναι το να καταστρέφεις ένα καΐκι, ένα αξιόπλοο καΐκι, ένα καΐκι ικανό να σαλπάρει στις καταγάλανες μας θάλασσες είναι έγκλημα.

Αλλά κλείνοντας αυτή τη σύντομη παρέμβαση θέλω να τονίσω ότι η προστασία του ξύλινου παραδοσιακού Ελληνικού σκάφους δεν είναι μόνο μια συναισθηματική πράξη, μια δήλωση αγάπης στη ναυτοσύνη του Έλληνα. Η συνέχιση της ναυπήγησης και το ταξίδεμα του Ελληνικού ξύλινου παραδοσιακού πλοιαρίου μπορεί να αποδειχθεί ωφέλιμη για την Ελληνική οικονομία. Εάν δοθούν κίνητρα και παρακαμφθούν τα εμπόδια η Ελλάδα θα επωφεληθεί ποικιλοτρόπως από την συνέχιση αυτής της δραστηριότητας. Τα παραδοσιακά καρνάγια θα επανδρωθούν πάλι με μαστόρους και βοηθούς καραβομαραγκούς, με αρμαδόρους και πανάδες, με καλαφάτες ειδικότητες που τείνουν να εξαφανιστούν. Και ο τουρισμός μας θα κερδίσει από την παρουσία αυτών των ωραίων σκαφών που θα ομορφύνουν τις αβάλες, τους κόλπους και τα λιμάνια μας. ‘